SPEKTAKLE  ŻRÓDŁA PAMIĘCI 2025

Irena Jun
„PAN TADEUSZ”

Zapraszamy na mistrzowski wieczór Ireny Jun – sceniczną interpretację poematu Adama Mickiewicza „Pan Tadeusz”.
„Uważam, że Adam Mickiewicz tworząc „Pana Tadeusza”, na pewno nie napisał dramatu scenicznego. Gdyby chcieć z niego zrobić sztukę akcji, utwór straci swą poetyckość, uleci piękno słowa… Jeśli już, czasem sobie żartuję, to musiał wieszcz przewidzieć powstanie teatru jednego aktora, bo „Pan Tadeusz” jest gawędą, takim gotowym materiałem na monodram”  /Irena Jun/

Z recenzji Barbary Skrok z Nowej Siły Krytycznej:
Nie ulega wątpliwości, że Irena Jun zadała sobie dużo trudu, by wyciągnąć z wiekowego Mickiewicza – młodzieńca. Przemówił do nas nowym, co nie znaczy gorszym, językiem. W dodatku z pewnością jest to przedstawienie nadające się także dla młodzieży szkolnej, szczególnie dla tej, która uparcie twierdzi, że „Pan Tadeusz” to przeżytek.

Oryginalne przełożenie tekstu bez odstępstw w słowach, wyciągnięcie jak największej ilości współczesnych sensów i świetna gra aktorska – to z pewnością mocne strony tego spektaklu.

reżyseria, wykonanie: Irena Jun

Teatr Przedmieście
WSZECHŚWIĘTE

Wszechświęte” to tytuł spektaklu o podwójnym znaczeniu. Z jednej strony odnosi się do nazwy małej miejscowości w województwie świętokrzyskim w pobliżu Opatowa i Ostrowca Świętokrzyskiego. Z drugiej strony będzie to opowieść o moich babciach i prababciach , które w tamtych stronach żyły i tam zostały pochowane. Dla mnie ich chłopskie życie z całym ciężarem wychowywania gromady dzieci, okrutnym losem i niezwykłym hartem ducha jest święte i tym przedstawieniem, dokumentującym historie moich przodków chce oddać im cześć. Ale też odkryć je w sobie. Wsłuchać się w ich głos, w ich szepty zza grobu…

Scenariusz spektaklu został utkany z autentycznych historii – wspomnień babek, ciotek, prababek, wypisów z ksiąg parafialnych, materiałów historycznych, tekstów literackich, ale też z opisów własnych doświadczeń i snów. Ważnym elementem projektu „Wszechświęte” będzie muzyka grana na żywo (akordeon, skrzypce, gitara basowa). Muzyka pomyślana jest jako most pamięci pomiędzy minionym czasem, światem a tym współczesnym, jest obecna, ciągle rezonuje w głosie i ciele aktorki/ performerki. Z jednej strony stare pieśni weselne, pogrzebowe, okolicznościowe ożyją na nowo. A z drugiej strony w sztuce wykorzystane zostaną współczesne, autorskie kompozycje i teksty poetyckie reżyserki.

Ciało jako wehikuł pamięci pokoleniowej to ważny temat tej opowieści. Kobiety, które przekazują sobie w ciele doświadczenie miłości, macierzyństwa, ale też zapomniane traumy, cierpienia, bóle. Poprzez sceniczne przeżycie ich losu będziemy próbować zrozumieć, dlaczego w dzisiejszych kobietach siedzi tyle demonów, żalu i lęku. Autorka scenariusza i reżyserka przeprowadzi na sobie samej swoisty eksperyment w laboratorium pamięci mający na celu odkrycie własnej tożsamości.

scenariusz, reżyseria: Aneta Adamska-Szukała
muzyka: Jakub Adamski, Tomasz Pyzik, Maciej Szukała
scenografia: Maciej Szukała
kostiumy: Basia Olearka
multimedia: Maciej Śliwiak
występują: Aneta Adamska-Szukała, Jakub Adamski, Maciej Szukała

Teatr Sakowicz /Cempura
SZYCIE. ESEJ GENEALOGICZNY

„Szycie. Esej genealogiczny” wyrasta z potrzeby przyjrzenia się kobiecemu dziedzictwu w rodzinie i z pragnienia wyrażenia wdzięczności wobec przodkiń, które próbowały zmieniać ścieg, kiedy życie tego wymagało.

Performans opiera się na osobistych wspomnieniach artystki i rodzinnych historiach, w których codzienne czynności są sposobami budowania siły, ale i troski. Szycie staje się nie tylko rzemiosłem, ale także formą opowiadania, przypominania sobie. Performerka tka w pamięci, która przechodzi z pokolenia na pokolenie. Inspiracją są jej babki i ciotki, oraz mitologiczna tkaczka – buntowniczka Arachne.

Artystka, ucząc się szyć, uczy się opowiadać swoją historię. Daje głos temu, co przemilczane, wybiera, co zachować, co rozpruć i uszyć od nowa. W intymnym performansie szycie staje aktem oporu wobec zapomnienia, a także formą afirmacji – sposobem wydobywania mocy z rodzinnych historii.

koncepcja i performans: Natalia Sakowicz
reżyseria: zespół
dramaturgia: Zuzanna Bojda
scenografia: L’udmila Bubánová
choreografia: Alicja Nauman
muzyka: Maciej Cempura

Fundacja Teresy i  Andrzeja Wełmińskich
ACTA EST FABULA

„Acta est fabula” (anamorficzne widowisko w dwóch aktach z prologiem i epilogiem nawet) to wielowątkowa instalacja teatralna autorstwa Teresy i Andrzeja Wełmińskich, aktorów Teatru Cricot 2 Tadeusza Kantora.

Wszyscy jesteśmy przesyceni uczuciem, że coś nieodwracalnie się kończy. Pozostaje nam bezsilnie obserwować, do końca być wyłącznie bezradnymi widzami. Koncepcja Acta est fabula opiera się na niejednoznacznej kondycji widza – zadaje pytanie, czy w istocie jesteśmy jedynie biernymi obserwatorami, czy jednak mamy wpływ na rzeczywistość. Spektakl porusza zagadnienia samotności, tożsamości, wykluczeń i uprzedzeń oraz lęków, dylematów i paradoksów etycznych współczesnego człowieka, takich jak zagubienie w strumieniu danych czy kryzys znaczeń i wartości. Inspiracją dla utworu są teksty Ciorana, Kępińskiego, Kanta, Słowackiego, Themersona i innych.

„Acta est fabula” angażuje widza w refleksję nad kondycją człowieka oraz naturą ludzkich słabości. Posługując się językiem niejednoznaczności i surrealistycznymi obrazami, spektakl podejmuje dyskusję na temat współczesnej egzystencji z jej dylematami i wyzwaniami w skali indywidualnej i społecznej.

scenariusz i reżyseria: Teresa i Andrzej Wełmińscy
występuje: Kolektyw Acta est fabula w składzie: Anna Kończal Bochenek, Patrycja Strupińska, Małgorzata Jaksch, Dawid Kunicki, Piotr Kulesza, Paulina Michalska, Daniel Omietoński, Maria Błęka, Andżelika Fafanów, Aleksander Mitura, Karolina Kotwa, Zuza Meyer, Dawid Sozański, Maciej Laus, Filip Czaja, Teresa Wełmińska, Andrzej Wełmiński, Andzik Kowalczyk, Adam Wójtowicz, Mariusz Gąsior

Teatr Ósmego Dnia
KAFKA [tekst urywa się]

Jakiego Kafki dziś potrzebujemy? Być może takiego, który leżąc pod gruzami, wolną ręką zapisuje, co pod nimi widzi. Bo widzi inaczej i więcej od innych. „Jest przecież tym – czytamy w Dziennikach – który umarł za życia i który właściwie pozostał przy życiu”. W jego obserwacjach znajdziemy z jednej strony poczucie zagubienia kogoś, kto stracił swój kompas. Z drugiej – nie dającą się stłumić wesołość człowieka, który wie, że nie ma już nic do stracenia.
Ale jest tam coś jeszcze, w tych zapiskach spod gruzów: brak definitywnych zakończeń. Twórcy spektaklu uznali ten brak nie za porażkę, lecz szansę. Zwrot „[tekst urywa się]” zaprasza przecież także do tego, by pod gruzami rozpadającego się świata dostrzegać ślady małej, niedorzecznej nadziei.
Spektakl składa się z poruszających, mniej znanych tekstów Franza Kafki, którego setna rocznica śmierci przypadła w 2024 roku.

obsada: Adam Borowski, Tadeusz Janiszewski, Marcin Kęszycki, Janusz Stolarski, Antonina i Felicja Stolarskie
muzyka: Sebastian Dembski
video: Tomasz Jarosz
scenografia: Tomasz Ryszczyński
kostiumy: Ewa Tetlak

>>> Bilety: www.teatrmaska.pl